Promieniowanie UV a spawanie

 

Proces spawania stosunkowo posiada krótką historię, ponieważ rozpoczyna się dopiero z początkiem XIX wieku. Postęp technologiczny związany z budową konstrukcji stalowych, doprowadził do szybkiego rozwoju technik spawalniczych. Współcześnie pomimo nowoczesnego sprzętu cięcia i spawania metalu, wciąż pozostał problem zagrożeń dla organizmu, z których najważniejszymi są promieniowanie optyczne oraz dymy spawalnicze. Zagrożenia te są szczególnie niebezpieczne podczas wykonywania prac monterskich na niezrobotyzowanych stanowiskach spawalniczych, czyli tam gdzie za wykonywanie danej czynności odpowiada człowiek.

Szczególnie szkodliwym źródłem promieniowania optycznego są łuki spawalnicze. Promieniowanie ich składa się z intensywnego promieniowania termicznego rozgrzanych do wysokiej temperatury gazów spawalniczych, elementów spawanych lub ciętych, materiału elektrody i topnika, na które nakładają się linie i pasma promieniowania charakterystycznego tych materiałów. Temperatura łuku elektrycznego i plazmowego przekracza 4000K, a gdy spawanie odbywa się w osłonie gazów obojętnych może sięgać nawet 30000K. Urządzenia te emitują intensywne światło niebieskie i promieniowanie nadfioletowe (UV), w tym nadfiolet krótkofalowy. Spośród wszystkich źródeł nadfioletu łuki elektryczne stanowią największe zagrożenie dla zdrowia, a szczególnie dla oczu spawacza.

Podczas procesów spawalniczych wydzielane są również szkodliwe dla oczu dymy spawalnicze powstające w wyniku kondensacji głównie cząsteczek tlenków metali oraz dwutlenku krzemu. Dymy powstają na wskutek utlenienia się w wysokiej temperaturze materiału drutu spawalniczego oraz otuliny, a następnie przedostaniu się tych związków do chłodniejszej strefy. Spawacze narażeni są również na odpryski stopionych metali żużlu oraz szereg innych czynników wynikających ze specyfiki prowadzonego procesu spawalniczego.